کلیک کنید

انجمن تخصصی جوانان در حال عضو گیری میباشد. عضو شوید و از وقت خودتون در اینترنت لذت ببرید

در حدود یک قرن از ورود اولین منجم مدرن ایرانی، سید محمود خان قمی به ایران می  گذرد کسی که بسیار تلاش کرد تا ناصرالدین شاه را برای احداث یک رصدخانه سلطنتی متقاعد کند و همواره با این جمله معروف شاه روبرو می شد:« ما برای هوا پول نداریم!» . البته به نظر می رسد با اتمام پروژه رصدخانه ملی ایران، آروزی دیرینه او در حال پیوستن به حقیقت باشد. دکتر رضا منصوری، مجری طرح رصدخانه ملی به تازگی اظهارات جدیدی درباره این پروژه داشته است که در ادامه خواهید خواند.

پروژه های کلان پژوهشی همواره نقش کلیدی در توسعه کشورها داشته اند. در کشورهایی مانند ایران که با معضلات متنوعی در توسعه علمی مواجهند، داشتن چنین پروژه هایی بیش از هر جای دیگری لازم است. احداث رصدخانه ملی ایران یکی از این پروژه هاست که پس از سال ها تحقیق و بررسی همچنان مراحل اولیه را پشت سر می گذارد.

طرح رصدخانه ملی ایران در سال 1378 به عنوان یکی از طرح‌های کلان علمی در شورای پژوهش‌های کشور مطرح شد و مکان‌یابی رصدخانه از همان سال‌ها آغاز شد. روندی که با عدم اختصاص بودجه مناسب با افت و خیزهای فراوان همراه بود. با تصویب طرح رصدخانه ملی در زمره طرح‌های کلان ملی فناوری در اسفند ماه 87 و رفع مشکلات مالی طرح، روند پیگیری آن شتابی دوچندان گرفت تا سرانجام در اواسط سال گذشته پس از سال‌ها تلاش و بررسی شرایط 40 قله در نواحی مختلف کشور، فرآیند پیچیده و حساس مکان‌یابی رصدخانه به پایان رسید و از میان دو قله «گرگش» و «دینوا» در منطقه کاشان که واجد بیشترین ارزش نجومی در کشور هستند، «گرگش» به عنوان میزبان نخستین تلسکوپ و رصدخانه ملی ایران انتخاب شد.

آیا تا کنون در چند وقت اخیر ستاره پر نوری که ابتدای شب در قسمت شرق آسمان طلوع می کند را دیده اید؟ اگر در طول شب مسیر آن را نیز پی گیری کرده باشید متوجه می شوید که انگار از شرق به سمت غرب در حال حرکت است به صورتی که در اوایل صبح در غرب آسمان غروب خواهد کرد. این ستاره درخشان در واقع ستاره نیست! بلکه سیاه مشتری است که در آسمان شب مشغول خودنمایی است. مشتری این شب ها پرنورترین جرمی است که در آسمان دیده می شود.

در تصاویر زیر می خواهیم نگاهی به عظمت هستی بیندازیم.

در این تصویر مردی را مشاهده می کنید که در حال چرت بعد از ناهار است.

این تصویر 100 برابر بزرگتر از تصویر قبلی است. در تصویر قبل فقط می توانستیم آن مرد به همراه اندکی از چیزهایی که پیرامونش بود را ببینیم، اما اکنون می توانیم تمام اشیایی را که روی زیرانداز او وجود دارد به همراه چمن های اطرافش ببینیم.

تصویر زیر  10000 بار بزرگتر از اولین تصویر است. ما اکنون متوجه شدیم که این مرد در کنار یک خیابان و یک لنگرگاه خوابیده است.

حتما حتما به ادامه مطلب مراجعه کنید..........!!!!!!!!!!

سیاهچاله‌ ناحیه‌ای از فضا است که میدان گرانشی فوق‌العاده بالایی دارد بطوری که هیچ چیز حتی نور هم نمی‌تواند از میدان گرانشی آن بگریزد. در سیاهچاله ناحیه‌ای به نام افق رویداد تعریف می شود که هیچ چیزی بعد از وارد شدن به آن قادر به بازگشت نیست. در واقع سیاهچاله آن را می بلعد و این یکی از اسرار سیاهچاله‌هاست که دانشمندان روی چگونگی آن به پژوهش می‌پردازند.

 

سیاهچاله‌ها به قدری متراکمند که اگر کل کره ی زمین قطرش به 0.9 سانتیمتر تقلیل یابد اما جرمش ثابت بماند به یک سیاهچاله تبدیل می‌گردد. در واقع اگر هر جسم را به اندازه شعاع شوارتز شیلد منقبض کنیم آن جسم به یک سیاهچاله تبدیل می‌شود.

در سال 1916 (میلادی)، ستاره شناس آلمانی کارل شوارتز شیلد شواهدی یافت که نشانگر یک سیاهچاله کروی بود. او نشان داد که اگر جرم یک ستاره در ناحیه ای به اندازه کافی کوچک متمرکز شود، میدان گرانشی در سطح ستاره چنان قوی می‌شود که حتی نور توان گریز از آن را ندارد و این همان چیزی است که هم اکنون سیاهچاله می‌نامیم.

بعضی می گویند سفر نیل آرمسترانگ به ماه یک دروغ بزرگ بوده است  عده ای هم درباره سفر یوری گاگارین شایعاتی را عنوان می کنند. به نظر می رسد که ایجاد شک و شبه در دستاوردهای بزرگ علمی کم کم به امری عادی در جهان تبدیل شده است. در تازه ترین این شبهات عنوان شده است که ادوین هابل یکی از بزرگترین اخترشناسان آمریکا دست به تقلبی بزرگ زده است.

بحث و جدل در میان مورخان و اخترشناسان در پی ادعاهای گیج کننده و جدیدی که علیه اخترشناس افسانه ای آمریکایی، "ادوین هابل" مطرح شده، فردی که تلسکوپ فضایی هابل به احترام وی نامگذاری شده، آغاز شده است. بر اساس این ادعاها "هابل" به صورت عمدی مطالعات یکی از اصلی ترین رقبای خود را برای پیش بردن و برتر شدن مطالعات خود سانسور کرده است.

مورخان حرفه ای برای اثبات این ادعا درخواست مدارک معتبرتری کرده اند اما طرفداران این ادعا در حال فشار آوردن به ناسا هستند تا نام دانشمندی که مطالعاتش به واسطه اقدام هابل نادیده گرفته شده است را بر روی یکی از ماموریتهای فضایی خود قرار دهد.

شاتل «دیسکاوری» سیزدهمین و آخرین اتصال به سکوی ایستگاه فضایی بین‌المللی را به انجام رساند. این اتصال، یک کار تاریخی به شمار می رود زیرا برای اولین بار در تاریخ عمر 12 ساله ایستگاه است که مجموعه ای از فضاپیما ها و واحد های فضایی تمام شرکای ایستگاه فصایی بین المللی یعنی آمریکا، روسیه، آژانس فضایی اروپا و ژاپن به طور همزمان در سکوهای متعدد آن لنگر انداخته اند.

خدمه برای تکمیل اهداف اصلی ماموریت دیسکاوری کارهای فشرده ای را انجام می دهند. از جمله نخستین کارهای آنان، اتصال واحد فضایی «پی.ام.ام» آمریکا است که توسط شاتل به مدار حمل شده و حجم زیادی از ذخایر مهم و تجهیزات از جمله سامانه ذخیره سازی خارجی و مجموعه یدکی رادیاتور را با خود دارد.

با اتصال شاتل به ایستگاه وزن این مجتمع عظیم مداری که شامل واحد های مختلف از جمله بخش های ژاپنی « اچ.تی.وی-2» ، اروپایی «آ.تی.وی-2»، ناو باربری پروگرس ام-09 ام، سفینه های سرنشیندار سایوز تی.ام.آ-20 و سایوز تی.ام.آ-01-ام است به حدود 550000 کیلوگرم رسید.

دورترین کهکشان رصد شد

پژوهشگران در این باره اعلام کردند مشاهده این کهکشان به ما نشان می دهد اوضاع جهان پس از وقوع انفجار بزرگ در چهارصد و هشتاد میلیون سال قبل چگونه بوده است.

اخترشناسان اعلام کردند تلسکوپ فضایی هابل موفق شده است دورترین کهکشان را در فضا رصد کند. این کهکشان سیزده میلیارد و دویست میلیون سال نوری از کره زمین فاصله دارد و به دانشمندان در خصوص پیدایش جهان دیدگاه جدیدی می دهد.

پژوهشگران در این باره اعلام کردند مشاهده این کهکشان به ما نشان می دهد اوضاع جهان پس از وقوع انفجار بزرگ در چهارصد و هشتاد میلیون سال قبل چگونه بوده است.

گارث ایلینگورث اخترشناس دانشگاه کالیفرنیا در سانتا کروز در این باره گفت رصد اخیر تلسکوپ هابل ما را به کهکشانهای نخستین بسیار نزدیک کرده است. ایلینگورث و همکارانش از تلکسوپ هابل برای پیگیری تغییرات ایجاد شده در کهکشانها در فاصله زمانی چهارصد و هشتاد تا ششصد و پنجاه میلیون سال پس از وقوع انفجار بزرگ استفاده می کنند. این پژوهشگران تا کنون به این نتیجه رسیده اند که شمار ستاره هایی که طی این دوره زمانی به وجود آمده است در مقایسه با سایر دوره های زمانی بسیار زیاد بوده است.

آیا تا به حال به فرمولی فکر کرده‌اید که بتوان بر اساس آن‌ ارزش‌ سیاره‌های جهان را مشخص کرد؟ اگر این فرمول طراحی شود فکر می‌کنید با ارزش‌ترین سیاره جهان کجاست و چه قدر می‌ارزد؟

یک دانشمند آمریکایی با ساخت فرمولی برای محاسبه ارزش کره زمین، محل سکونت تمام انسان ها قیمت این سیاره را 4880 تریلیون دلار ارزش‌گذاری کرده است.  او این میزان را با محاسبه مجموع سن، اندازه، دما، جرم و سایر آمار حیاتی زمین به دست آورد و در نتیجه سیاره زمین گرانترین سیاره محسوب می‌شود.

طبق این محاسبات، سیاره مریخ 16 هزار و 300 دلار ارزش دارد درحالی‌که سیاره ناهید کمتر از یک پنی (سنت) ارزش‌گذاری شده است.

حدود 1235 سیاره دیگر در جهان وجود دارد که بیشتر آنها به دلیل شرایط آب و هوایی نامناسب از ارزش زیادی برخوردارنیستند.

لاوگلین که ابداع‌گر این معادله است از این محاسبات برای ارزش گذاری اکتشافات فضاپیمای کپلر ناسا استفاده کرده است.  این فضاپیما دو سال پیش به مدار پرتاب شد و سال گذشته این دانشمند تصمیم گرفت تا برای سیارات خاکی که کپلر کشف کرده برچسب قیمت تهیه کند.

چند هفته پیش بود که فضانوردان ماموریت شبیه سازی شده "مارس 500 " به مریخ رسیدند و در سطح آن راه پیمایی کردند. پروژه شبیه سازی شده مارس 500 گواه خرج های بسیاری است که صرف اکتشاف این سیاره شده است و نشان از علاقه بشر به شناخت سیاره سرخ دارد. اما چه عاملی باعث شده است مریخ تا این حد برای ما جذاب باشد؟!

انگیزه نخست: همانندی مریخ و زمین

جالب است بدانید که سیاره ی سرخ دارای آب یخ زده در دو کلاهک قطبی است. همچنین مدارک علمی در دست دانشمندان گواه آن است که در روزگاران دور و شاید در دوران اخیر، آب به شکل مایع بر سطح آن جاری بوده است. نشانه های فرسایش در شیب کوه ها و دهانه های آتشفشانی در مریخ کاملا یادآور پدیده های جغرافیایی در زمین است و این ها همه نشانه هایی است از این که این سیاره ی خاموش، روزی زنده و باطراوت و شاید پذیرای حیات فرا زمینی بوده باشد.

علاوه بر این ها مریخ و زمین تشابهات ظاهری جالبی دارد. یک روز در این سیاره برابر 24.5 ساعت و اندازه ی آن یک سوم زمین است. جاذبه ی آن نیز حدودا 3 مرتبه کمتر از سیاره ی خودمان است. البته این کشش برای راه رفتن بر روی سطح مریخ بس است. توجه داشته باشید که این جاذبه ی کم، برتری بزرگی برای موشک های فضایی است بدین گونه که با کم بودن سرعت گریز، پرواز موشک از سطح مریخ با صرف انرژی کمتر و در پی آن با هزینه ی کمتری انجام خواهد شد.یقینا مانند این پدیده را در ماه نیز مشاهده کرده اید، وقتی که آپولو ماه را به مقصد زمین ترک کرد، انرژی کمتری به کار برد تا پرتاب از سکوی پرواز در زمین.

امروزه با وجود پیشرفت هایی که بشر در علوم فضایی به دست آورده است همچنان با یک مشکل اصلی دست و پنجه نرم می کند و آن هم چیزی نیست جز خود انسان! تامین منابع غذایی کافی و حفظ سلامت انسان ها در سفرهای طولانی مدت فضایی یکی از چالش هایی است که هنوز دانشمندان نتوانسته اند بر آن پیروز گردند.

 تصور کنید شما قرار است به همراه یک فضاپیما به مریخ سفر کنید. سفر رفت و برگشت به مریخ در حدود 520 روز به طول می انجامد، یعنی شما باید تقریبا یک سال و نیم به دور از زمین زندگی کنید. متاسفانه در طول این مدت شما هیچ دسترسی به کره زمین ندارید پس در زمان حرکت باید برای یک سال و نیم مواد غذایی خود را تامین کنید. آن هم غذاهایی که باید یک سال ماندگاری داشته باشند و در شرایط بی وزنی بیرون از جو زمین، قابل استفاده باشند. به طور حتم این گونه مواد غذایی فرمول های خاصی دارند تا بتوانند در حجم اندک، میزان انرژی لازم برای فضانوردان را فراهم کنند. من که فکرنمی کنم بتوانم این گونه غذاهای بی مزه را تحمل کنم!

(در دو مطلب گذشته نجوم آماتوری را به طور کامل معرفی کردیم و به بیان وضعیت آن در جامه جوان کشورمان پرداختیم. در انتهای مطلب پیش به صورت فهرست وار به چند مورد از زیرشاخه های نجوم آماتوری که می توان در آن ها به فعالیت پرداخت اشاره کردیم و اکنون در این نوشته قصد داریم هر کدام از آن موارد را به طور مفصل بیان کنیم.

1- دنباله ‌دارها:

دنباله دارها که یکی از زیبا ترین جلوه ‌های آسمان شب هستند، عمدتا در جهان از سوی منجمان آماتور کشف و ثبت می ‌شوند. ( فراموش نکنید "ستاره دنباله دار" یک ترکیب غلط است زیرا دنباله دارها ستاره نیستند.) ابزار مورد نیاز این کار امروزه در اختیار بسیاری از منجمان آماتور ایرانی هم قرار دارد. اما کشف یک دنباله ‌دار کاری یکشبه نیست بلکه نیاز به رصدهای دقیق و طولانی دارد. علاقه ‌مندان دنباله دارها معمولا کار خود را با رصد ستارگان کم سوی آسمان شروع می ‌کنند تا درک کاملی از وضعیت اجرام کم سوی آسمانی داشته باشند ضمن این ‌که آنان دنباله ‌دارهای نوظهور را از دست نمی ‌دهند و آنها را پیگیری کرده و خود دست به محاسبات ابتدایی درباره آنها می ‌زنند و همه این تجربیات زمانی به کار آنها خواهد آمد که در منطقه‌ ای از آسمان متوجه ظهور شیئی ‌ناشناس و مه آلود شوند. این تجربه قبلی می ‌تواند آنها را کمک کند تا حدس بزنند که آیا با دنباله ‌داری مواجه هستند یا اجرام قبلی را دوباره دیده‌ اند. امکانات چنین رصدهایی هم ‌اکنون در کشور وجود دارد.

در مطلب گذشته به تشریح چیستی نجوم آماتوری در ایران و چگونگی رشد چشمگیر آن در سال های اخیر پرداختیم و گفتیم که اگرچه سن این شاخه از علم در کشور ما جوان است اما در همین مدت اندک نیز توفیقات فراوانی را در مجامع بین المللی به دست آورده است. در این نوشته قصد داریم به بیان زیرشاخه های علم نجوم که منجمان آماتور می توانند در آن فعالیت کنند بپردازیم.

عده ای دل مشغول آسمان اند، سرزنده از لحظه لحظه یک شب پرستاره، شیفته خواندن هر آنچه درباره ماورای زمین است و خواهان یک عمر تماشای آسمان. چنین افراد عاشقی در کشورهای مختلف جهان به نام منجم آماتور به صورت انفرادی یا گروهی علاقه خود را به آسمان دنبال می کنند. بیشتر آن ها علاقه ای عمیق اما تفننی دارند اما برخی نیز پیگیر فعالیت های علمی خاص در کارهای خود هستند. 

تلسکوپ فضایی کپلر برای اولین بار یک سیاره به اندازه زمین را در کمربند حیات کشف کرد. تا کنون 1200 سیاره بر اساس اندازه و موقعیت برای بررسی توسط کپلر انتخاب شده اند.

تلسکوپ فضایی کپلر ناسا که لقب شکارچی سیارات را یدک می کشد، تا کنون ده ها سیاره زمین مانند را در اطراف دیگر ستاره ها کشف نموده است. این تلسکوپ تصور ما در مورد جایگاه زمین و جستجوی حیات در عالم را به صورت اساسی تغییر داده است. باید گفت این گونه اکتشافات تاریخی- علمی بر اساس اطلاعات چند ماه اول فعالیت های این تلسکوپ قوی و با نشانه گرفتن به یک نقطه بسیار کوچک آسمان جمع آوری شده است.

تلسکوپ فضاییی جیمز وب که قرار است جانشین هابل بشود، وعده گشودن پنجره جدیدی را به جهان می ‌دهد. استقرار تلسکوپ فضایی جیمز وب در فاصله 1.5میلیون کیلومتری زمین می ‌تواند آغاز کشف اولین اجرام نورانی کیهان باشد و به پرسش‌های بسیاری در زمینه ظهور کهکشان ‌ها، سیاهچاله‌ ها و منظومه‌ شمسی پاسخ دهد.

به فضا فرستاده شود، جایگزین تلسکوپ هابل خواهد شد و قرار است ابزاری برای یافتن کلید همه سوال‌های بزرگی باشد که اخترشناسان امیدوارند در دهه‌های پیش رو پاسخی برای آنها بیابند. توانایی وعده شده آن برای بررسی تشکیل اولین کهکشان‌ها، آن را در سال 2001 به اولویت اصلی برنامه ده ساله اخترشناسی و اخترفیزیک تبدیل کرد. بدون این تلسکوپ، اهداف علمی مشخص شده در برنامه ده‌ساله جدید، که در آگوست 2010 / مرداد 1389 منتشر شد، غیر قابل دسترس خواهد شد.

تیم دانشمندان فضاپیمای مسنجر ناسا این روزها مشتاقانه در انتظار آن هستند که فضاپیما در تاریخ 26 اسفند وارد مدار عطارد شود. به زودی خواهیم توانست به پاسخ پرسش هایمان در مورد منشا، ساختار داخلی و پیشینه زمین شناختی این سیاره ی اسرارآمیز دست یابیم.

سفر به عطارد با چالش‌هایی حل ناشدنی روبرو است که این چالش‌ها شامل تابش پرتوهای شدید خورشید، گرما و سرمای شدید و نیاز به مقدار زیادی سوخت برای رسیدن به داخلیترین سیاره منظومه شمسی است. تشعشعات خورشیدی که در اطراف عطارد 11 بار از زمین شدید‌تر است و دمایی که در سوی روشن سطح عطارد به 425 درجه سانتیگراد می‌رسد و در سوی تاریک تا -185درجه سانتیگراد پایین می‌آید، نشان می‌دهند که ابزارهای پیچیده طراحی شده برای بررسی عطارد باید در برابر موارد زیادی باید محافظت شوند.

ماده تاریک، در اخترشناسی و کیهان شناسی، ماده‌ای فرضی است که چون از خود نور (امواج الکترومغناطیسی) گسیل یا بازتاب نمی‌کند، نمی‌توان آن را مستقیما" دید، اما از اثرات گرانشی موجود بر روی اجسام مرئی، مثل ستاره‌ها و کهکشان‌ها، می‌توان به وجود آن پی برد. بر اساس مشاهدات فعلی که بر روی ساختارهایی بزرگتر از کهکشانها صورت گرفته‌است و همچنین مطالب مربوط به انفجار بزرگ، ماده تاریک و انرژی تاریک تشکیل دهنده بخش زیادی از جرم موجود در جهان است.

امروزه کم تر پیش می آید که فیزیکدان ها کنار درخت سیبی قدم بزنند، یا به تنه ی آن تکیه بدهند و فکر کنند و با معادلات پیچیده ی فیزیکی و ریاضی کلنجار بروند. اما قصه ی سیب و درخت سیب برای همه ی فیزیکدانان و علاقه مندان به فیزیک و علم نجوم، قصه ای آشناست. نیوتن با دیدن سیبی که از درخت به زمین سقوط کرد، قانون جاذبه را کشف و فرمول بندی کرد و توانست با استفاده از این قانون حرکت تمام سیارات و قمرها را توضیح دهد. این قانون تا به امروز محکم و بدون تغییر باقی مانده است و رابطه ی ساده و در عین حال بسیار پیچیده ی گرانش، پای را از منظومه ی شمسی و حتی کهکشان ما فراتر گذاشته و تمام عالم را تصرف کرده است. امروزه با دقیق ترین آزمایش ها صحت این قانون سنجیده شده و تقریبا جای هیچ شکی را باقی نگذاشته است.

کمتر از دو سال به موعد پیشگویی باستانی مایاها باقی مانده و تب رویدادهای دسامبر 2012 / آذر1391 روز‌به‌روز داغ‌تر می‌شود. اما عواملی که قرار است دنیا را به پایان برساند تا چه‌اندازه محتملند؟در مورد نظریه‌های پایان دنیا و فرا رسیدن رستاخیر در سال 2012 حقایق و فرضیاتی وجود دارد. در این نوشته که ترجمه مقاله ای در سایت تلگراف است، سعی می‌کنیم بعضی از آن‌ها را توضیح دهیم.

6 مرد از اروپا، روسیه و چین که در 520 روز ماموریت مصنوعی به سیاره مریخ شرکت کرده اند در حال حاضر به مدار سیاره سرخ رسیده اند.

 پروژه مارس 500 اولین شبیه ساز کامل سفر به مریخ است و درست مانند یک ماموریت واقعی به سیاره سرخ برنامه ریزی شده است.

اعضای 6 نفره این ماموریت در یک محیط شبیه سازی شده قرنطینه شده اند و درست مانند فضانوردان زندگی می کنند. آن ها از عذاهای مورد استفاده در فضا تغذیه می کنند و تمام فعالیت هایی را که فضانوردان ساکنان ایستگاه فضایی بین المللی مجبورند انجام بدهند، انجام می دهند.

شب هنگام که به آسمان چشم می دوزیم اگر از هیاهوی شهر نیز فاصله داشته باشیم ستاره های بسیاری را در آسمان می بینیم که به ما چشمک می زنند. این ستاره ها در طول تاریخ زندگی بشر نیز همواره با او بوده اند. اجداد ما هنگامی که شب ها به آسمان نگاه می کردند همین ستارگان را می دیدند و در ذهن خودشان با به هم وصل کردن این ستاره ها، صور فلکی را به وجود آوردند. 

شناخت صور فلکی مختلف علاوه بر لذت وصف ناشدنی که به انسان می دهد به تسهیل در شناخت اجرام سماوی و پیدا کردن آن ها در آسمان کمک می کند.

افزایش تعداد زباله‌ های فضایی و خطر بالقوه این اجرام برای ماهواره‌ ها و فضاپیماها، علاوه بر این‌که به معضل عظیمی برای ادامه مأموریت‌ های فضایی تبدیل شده است، هزینه انجام آنها را هم سرسام‌آور کرده است.

از زمان پرتاب ماهواره اسپوتنیک1 توسط اتحاد جماهیر شوروى در سال 1957/1336 تاکنون، سازندگان ماهواره‌ها از مدار زمین به عنوان یک زباله‌دان بزرگ فضایی استفاده کرده‌اند که در آن، می‌توان از قطعات جدا‌شده از موشک‌ها تا ماهواره‌های از کار افتاده و بقایای فضاپیماهای قدیمی را پیدا کرد. زباله‌ های فضایی که تعدادشان رو به افزایش است، خطری جدی برای فضاپیماهای امروزی محسوب می‌شوند و به همین دلیل، بشر ناچار است هزینه گزافی را برای جبران اشتباهات گذشته بپردازد و نه تنها روی افزایش نیافتن تعداد زباله‌های فعلی سرمایه‌گزاری کند، بلکه باید از طریق آژانس‌های فضایی برای کاهش تعداد این اجرام هم تلاش کند.

در همین راستا آژانس فضایی ژاپن تصمیم  گرفته است یک ساختار فولادی شبیه به تور ماهیگیری را برای جمع آوری زباله های فضایی در مدار زمین قرار دهد. آژانس فضایی ژاپن (JAXA) برای ساخت این تورهای ویژه از یکی از تولیدکنندگان قدیمی تورهای ماهیگیری این کشور استفاده کرده است.

شرکت "نیتو سیمو" که بیش از 100 سال است تورهای ماهیگیری تولید می کند اکنون در حال تولید تورهای فولادی ریزبافت و نازکی است که قادر خواهند بود حتی زباله های در ابعاد خرده سنگ را هم از فضای اطراف زمین جمع کنند. این خرده سنگها و تکه های ریز که با سرعت بسیار زیادی در مدارهای زمین در حرکتند می توانند برای ماهواره ها، فضاپیماها و ایستگاه فضایی بین المللی مشکل ایجاد کنند.

به گزارش مهر، این تورها که به طول چندین کیلومتر هستند به یک ماهواره متصل می شوند و به فضا می روند و در آنجا از ماهواره جدا می شوند. سپس شروع به حرکت در اطراف زمین کرده و خرده سنگها و تکه های فلزی ریز در مسیر خود را جمع می کنند. بعد با استفاده از میدانهای مغناطیسی، این تورهای فضایی دارای بار الکتریکی به سمت اتمسفر جذب می شوند و قبل از رسیدن به زمین می سوزند.

شرکت "نیتو سیمو" از 6 سال قبل بر روی مواد مختلفی که در ساخت این تورها به کار می رود مطالعه می کند. این شرکت اظهار داشته است که تا قبل از دو سال آینده نمی تواند به ساختار مطلوبی برای انجام این ماموریت دست یابد.

بسیاری از این زباله های فضایی از ساختارهای بزرگی که از ماهواره های قدیمی جدا می شوند تشکیل شده اند. این قطعات شامل تکه های موشکها و باقیمانده های برخوردها و یا انفجارهای میان اجرام فضایی هستند. زباله های فضایی امروز به هزاران مورد رسیده اند. چین، روسیه و آمریکا بزرگترین تولیدکنندگان این زباله ها هستند.

اما جالب ترین زباله های فضایی عبارتند از: دستکش های فضانورد ماموریت "جمینی 4" که هنگام پیاده روی فضایی خود دستکش هایش را گم کرد و دوربین عکاسی که مایکل کالینز  (سومین فضانوردی که قدم بر روی ماه گذاشت) در سفر خود با ماموریت "جمینی 10" در مدار پرت کرد.

یک تیم از افراد علاقه مند  به ستاره شناسی و عکاسی با فرستادن کپسولی ساده توسط یک بالون به فضا موفق شدند از طلوع خورشید برفراز جو زمین عکاسی کنند. نکته جالب توجه در مورد این کپسول قابلیت استفاده مجدد از آن در پروازهای آتی است. اعضای تیم شامل 12 نفر دانشجو و فارغ التحصیل رشته های مختلف هستند که تصمیم دارند در آینده پروازهای بیشتری را با این کپسول تجربه کنند.

 این کپسول که PURSUIT نام دارد تا به امروز 4 پرواز مختلف را در ارتفاعاتی میان 24000 متر تا 36500 متر انجام داده است. David Gonzales سرپرست تیم در این باره می گوید: ما می خواستیم تصاویری را از لبه فضا  تهیه کنیم که سایر تیم ها حتی زحمت تلاش برای گرفتن آن ها را هم به خود نمی دهند. کپسول فضایی ما در طی سفر باورنکردی خود تصاویری را تهیه کرده است که کیفیت فوق العاده ای دارند.

یکی از شاخه های مورد علاقه ستاره شناسی در بین منجمان، گرفتن تصاویر بدیع و زیبا با استفاده از دوربین های مجهز و نرم افزارهای ویرایش تصویر است. تصاویری که هدفشان نشان دادن زیبایی های آسمان و آشتی مردم با آسمان بالای سرشان است.

در همین راستا کریس کوتسیوپلوس، یک عکاس نجومی یونانی به مدت 24 ساعت از منطقه ای در نزدیکی آتن عکسبرداری کرد و با در کنار هم قرار دادن این تصاویر با کمک رایانه یک تصویر کروی پانورامیک را از یک شبانه روز تهیه کرد.

این عکاس نجومی در خصوص عکس فوق می گوید: "من از صبح 30 دسامبر 2010 با دوربین خود که روی سه پایه گذاشته بودم شروع به گرفتن این عکسها کردم. من دقیقا هر 15 دقیقه با استفاده از یک مسافت سنج و یک فیلتر استروسولار که به روی لنز دوربین خود نصب کرده بودم از موقعیت خورشید عکس گرفتم. در یکی از این عکسها وقتی خورشید نزدیک حداکثر ارتفاع خود رسید من فیلتر را در آوردم و عکسهایی گرفتم که درخشندگی خورشید را نشان می دادند."

وی افزود: "بعد از غروب آفتاب، من عکسهای مختلفی با دوربین خود که در جهت غرب- شمال غرب بود گرفتم تا بتوانم عبور از روز به شب را به روش طبیعی تری نشان دهم. شب از 12 عکس از منظره تشکیل شده است که این بار از غرب به شرق گرفته شده اند. در ساعت 7:30 من دوربین را به طرف شمال گرداندم و شروع به گرفتن عکسهای شب کاملا تاریک کردم که حداکثر 11 ساعت طول کشید. سپس دوربین را به جهت شمال غربی برگرداندم و به مدت نیم ساعت از مسیر حرکت ستارگان عکس گرفتم."

این تصویر که از دماغه "سوینو" واقع در حدود 63 هزار مایلی (حدود 101 کیلومتری) جنوب غربی آتن در یونان گرفته شده است شامل تمام زمینهای ماسه ای، علفزارها، درختان، کلیسای سن یوحنا، ابرها، پرتوهای شفقی و معبد پوزایدون است که زیبایی خاصی را در این عکس رقم زده اند. 

جالب است بدانید این تصویر کروی پانورامیک در مجموع حاصل ترکیب 35 تصویر از خورشید و 25 تصویر از مناظر است.

فضاپیمای کاسینی تصاویری از دو قمر معروف زحل تهیه کرده است که در آن ها حلقه زیبای این سیاره نیز در پشت زمینه عکس کاملا مشخص است. شاید بتوان این تصاویر را یکی از شاهکارهای کاسینی در سال های اخیر نامید.

تصویر اول متعلق به قمر انسلادوس است که در آن می توانید به خوبی گودال های سطح این قمر را مشاهده کنید. نوار خاکستری رنگ بالای انسلادوس همان حلقه های زیبای سیاره زحل است که جلوه خاصی را به این تصویر بخشیده است. این تصویر در تاریخ 30 ام نوامبر سال 2010 زمانی که کاسینی در فاصله 46000 کیلومتری از انسلادوس قرار داشته توسط یکی از دوربین های این فضاپیما گرفته شده است. مقیاس این تصویر  276 متر بر یک پیکسل است.

عکس دوم یک تصویر خام از یکی دیگر از اقمار زحل به نام تیتان است. این تصویر در 15 ژانویه 2011 توسط کاسینی در فاصله 839213 کیلومتری تیتان گرفته شده است. جو ابری این قمر به همراه حلقه های زحل در پشت زمینه تصویر به خوبی در این عکس نمایان است.

تیتان بزرگترین قمر سیاره زحل، یکی از قمرهای مورد علاقه اخترشناسان است که تا به حال کاوش های بسیاری بر روی آن انجام گرفته است. وجود متان در تیتان و کشف آثاری از فعالیت‌های غیرمعمول شیمیایی در سطح آن، این قمر را به یکی از کاندیدهای حیات در منظومه شمسی تبدیل کرده است. کشف آتشفشان یخی بر روی این سیاره که خبر آن در هفته های گذشته منتشر شد دانشمندان را یک قدم دیگر به رویای دیرینه شان نزدیک کرده است.

باز هم شایعه ای دیگر در دنیای اینترنت انتشار یافته است: انفجار ستاره‌ای می‌تواند زمین را تا سال 2012 صاحب دو خورشید کند. شایعه ای که بسیاری آن را مرتبط با موضوع قدیمی "پایان دنیا در سال 2012" دانسته اند. اما آیا زمین واقعا دو خورشید خواهد داشت!؟ 

«انفجار ستاره‌ای می‌تواند زمین را تا سال 2012 صاحب دو خورشید کند»، «دومین خورشید در راه است»، «ممکن است زمین به زودی خورشید دومی داشته باشد»، «دو خورشید برای زمین»! این تیترهای خبری را دیده‌اید؟

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران، ایسنا، برخی روزنامه‌ها و سایت‌های خبری خارجی با استناد به اظهارات یک استاد فیزیک دانشگاه کویینزلند در گفت‌و‌گو با یک سایت استرالیایی، چند روزی است چنین تیترهایی را از احتمال مشاهده دو خورشید در آسمان زمین در پی انفجار ستاره‌ای سرخ‌رنگ و غول‌پیکر منتشر می کنند. به گفته آن‌ها، این پدیده دیدنی و خیره‌کننده ممکن است طی همین یکی دو سال آینده اتفاق بیفتد!

با دقت به این دو تصویر نگاه کنید:

جهان پر از راز و رمزهای مختلفی است که بشر هنوز به آن ها دست نیافته است. میل به شناخت ناشناخته ها انسان را وادار می کند تا به مناطقی که به آن ها دسترسی ندارد نظر اندازد و از طریق تجاربی که تا کنون به دست آورده است حدس و گمان هایی درباره آن ها ارائه کند.

حال به نظر شما دو تصویر بالا مربوط به چه چیزی یا چه مکانی هستند؟ آیا می توانید حدس بزنید که نخستین عکس چه چیزی را نمایش می دهد؟ نظرتان درباره دومین عکس چیست؟ لطفا قبل از خواندن شرح کامل تصاویر، حدس های خود را در قسمت نظرات وارد کنید تا ما و دیگران با تراوشات ذهنی شما بیشتر آشنا شویم!

جنگ ستارگان در راه است ؟!

دانشمندان به سازمان ملل متحد اخطار دادند این سازمان باید برای برخورد با بیگانگان فضایی برنامه هایی را آماده کرده و کشورها را برای همکاری جهانی برانگیزد زیرا هیچ تضمینی وجود ندارد که این موجودات با انسانها رفتاری دوستانه داشته باشند.

دانشمندانی از دانشگاه های کمبریج، اوپن، سنت اندروز و مدرسه علوم دینی "پاسیفیک لوتران" اخطار دادند دولتهای جهان در صورت برقراری تماس بیگانگان فضایی با زمین باید برای اجرای برنامه های هماهنگ شده آمادگی کامل داشته باشند و سازمان ملل متحد نیز باید بخشی را با عنوان دفتر "امور فرازمینی" راه اندازی کند تا در این بخش به برنامه ریزی و طراحی نقشه هایی برای چگونگی برخورد با بیگانگان فضایی پرداخته شود.

این اظهارات قسمتی از نسخه نشریه علمی Phil. Trans با تمرکز کامل بر حیات فرازمینی است، این نشریه به انجمن سلطنتی علوم اختصاص داشته و به تازگی منتشر شده است. در این مقاله دانشمندان تمامی جنبه های تحقیقات برای یافتن حیات فرازمینی را از جنبه نجومی و زیستی گرفته تا جنبه سیاسی و مذهبی که پس از مواجهه با بیگانگان فضایی اهمیت پیدا خواهند کرد مورد بررسی قرار داده اند.

اخترشناسان بزرگترین تصویر رنگی از تمامی آسمان که از ترکیب هفت میلیون عکس 125 میلیون پیکسلی تشکیل شده را به نمایش گذاشتند. این تصویر شاهکاریست که تا سال های سال دانشمندان را در درک هستی یاری خواهد کرد.

تیم اکتشاف دیجیتالی آسمان "اسلون" تصاویر خود را ویژه اخترشناسان حرفه ای و غیر حرفه ای منتشر می کند که این تصاویر در شناسایی میلیونها جرم کیهانی کمک بزرگی به شمار می روند.

سرانجام بعد از سال ها تحقیق و بررسی، قله گرگش در حوالی روستای کاموی کاشان به عنوان مکان نهایی احداث رصدخانه ملی ایران که از تلسکوپی 3.5 متری بهره می‌برد، تعیین شد. به همین مناسبت در این مطلب به شرح کوتاهی از تلسکوپ و تاریخچه آن می پردازیم و در روزهای آتی با رصدخانه ملی ایران بیشتر آشنا خواهیم شد.

داستان تلسکوپ از شهر میدلبورگ هلند جایی که یک عینک ساز به نام لیپرشی زندگی می کرد شروع می شود. گرچه عدسیها و اصول کار آنها در اواخر قرن سیزدهم مورد تحقیق قرار گرفته بودند اما در سال 1608 او یک روز بطور اتفاقی متوجه شد که اگر یک عدسی را در فاصله ای دور از چشم و عدسی دیگر را در فاصله نزدیک چشم قرار دهد و از میان آن دو به جسمی دور نگاه کند آن جسم بزرگتر دیده خواهد شد.

خبر این کشف در سال 1609 به گوش گالیلئو گالیله رسید. لیپرشی از این وسیله جدید به عنوان وسیله ای نظامی یاد می کرد اما این گالیله بود که برای اولین بار با استفاده از دو عدسی که خود ساخته بود توانست آسمان را رصد کند و به بررسی ماه، اقمار مشتری و سایر اجرام آسمانی بپردازد. بزرگنمایی اولین تلسکوپ گالیله حدود ۳ برابر بود ولی بعدها توانست تلسکوپی با بزرگنمایی ۳۰ برابر نیز بسازد.

SpaceWeather.com یکی از پایگاه های اینترنتی تخصصی معروف و معتبر در زمینه آب و هوای فضایی (به ویژه برای منجمان آماتور) است که اطلاعات ارزشمندی با موضوعات اخبار روز، ارائه و تحلیل اطلاعات دریافتی از منابع معتبر در مورد خورشید و فعالیت های آن، سیارک های تهدید کننده زمین و... در اختیار کاربران قرار می دهد.

این پایگاه اطلاعات جامع و کاملی را پیرامون پدیده های سماوی قابل رویت در اختیار علاقه مندان قرار می دهد که برای فعالیت های رصدی بسیار مفید و مناسب هستند. البته تمرکز بیشتر این پایگاه بر روی موارد مربوط به خورشید است که اطلاعات دقیقی را درباره تنها ستاره منظومه شمسی در اختیار منجمان قرار می دهد. طبق وعده ای که در مطلب گذشته داده شده بود، در این نوشته سعی شده است قسمتی از این پایگاه برای علاقه مندان به نجوم و ستاره شناسی معرفی شود.

دانشمندان توانستند با بررسی مجدد نتایج به دست آمده از آزمایش های لرزه نگاری ماه که توسط فضانوردان ماموریت آپولو به دست آمده بود درک بهتری از هسته تنها قمر زمین به دست آورند.

 سیگناﻝ‌ﻫﺎﻱ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ‌ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ ﺳﻨﺴﻮﺭﻫﺎﻱ ﻟﺮﺯﻩسنج ﻛﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1971 ﺗﻮﺳﻂ ﻓﻀﺎﻧﻮﺭﺩﺍﻥ «ﺁﭘﻮﻟﻮ» ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﺎﻩ ﻛﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪ، ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ‌ﺩﻫﺪ ﻛﻪ ﻣﺎﻩ ﻫﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻪ‌ﺍﻱ ﻣﺎﻳﻊ ﺩﺍﺭﺩ. به نظر می رسد هسته ماه ، بسیار شبیه به هسته زمین است. ( یک هسته جامد درونی و یک هسته مایع خارجی)

با دقت به این دو تصویر نگاه کنید:

جهان پر از راز و رمزهای مختلفی است که بشر هنوز به آن ها دست نیافته است. میل به شناخت ناشناخته ها انسان را وادار می کند تا به مناطقی که به آن ها دسترسی ندارد نظر اندازد و از طریق تجاربی که تا کنون به دست آورده است حدس و گمان هایی درباره آن ها ارائه کند.

حال به نظر شما دو تصویر بالا مربوط به چه چیزی یا چه مکانی هستند؟ آیا می توانید حدس بزنید که نخستین عکس چه چیزی را نمایش می دهد؟ نظرتان درباره دومین عکس چیست؟ لطفا قبل از خواندن شرح کامل تصاویر، حدس های خود را در قسمت نظرات وارد کنید تا ما و دیگران با تراوشات ذهنی شما بیشتر آشنا شویم!

ناشناخته بودن دنیای بیرون از کره زمین باعث شده است بشر بیش از پیش به کشف و شناخت آن علاقه مند شود. انجام ماموریت های پر هزینه و طولانی مدت در فضای منظومه شمسی به دانشمندان کمک می کند تا دایره معلومات خود را نسبت به گذشته افزایش دهند و پرده از اسرار گیتی بردارند. در خلال این ماموریت ها معمولا تصاویری به دست می آیند که از لحاظ علمی بسیار با ارزش هستند و شاید برای عموم مردم نیز زیبا و شگفت انگیز باشند. آنچه در ادامه خواهید دید برگزیده ای از بهترین تصاویر نجومی و فضایی گرفته شده در طول سال 2010 میلادی است. برای انتخاب تصاویر ملاک های گوناگونی در نظر گرفته شده است و صرفا جنبه زیبایی عکس ها مورد توجه نیست.

اولین تصویر مربوط به ماموریت شاتل فضایی اندیور در تاریخ 9 فوریه 2010 است. این عکس که از ایستگاه بین المللی فضایی گرفته شده است نمایی رویایی از شاتل اندیور را بر فراز جو زمین نشان می دهد.

اگر یک شب از پشت تلسکوپتان به ماه نگاه کنید و متوجه شوید که یکی از مصنوعات ساخته شده تسوط بشر بر روی آن قرار گرفته است چه حسی خواهید داشت!

یک منجم فرانسوی به نام Theirry Legault موفق شد هنگام گذر ایستگاه فضایی بین المللی از مقابل ماه تصویری  مناسب با جزییات دقیق از این اتفاق تهیه کند. مدت زمان گذر ایستگاه از مقابل ماه با توجه به سرعت 7.5 کیلومتر بر ثانیه  ای آن تنها 0.55 ثانیه بوده است.  وی این عکس را در روز 20 دسامبر و در ساعت 21:34 به وقت جهانی گرفته است. همان طور که در تصویر پایین مشاهده می کنید به نظر می رسد که ایستگاه فضایی بین المللی بر روی ماه فرود آمده است و آنجا ساکن شده است!

تصویری که مشاهده می کنید متعلق به یک پنیر کپک زده نیست! این تصویر که توسط دوربین مدارگرد اکتشافی ماه (LROC) گرفته شده است در واقع نقشه ای درخشان از قطب جنوب تنها قمر زمین، یعنی کره ماه است.

برخی مناطق بر روی سطح ماه و مخصوصا در قطب های آن وجود دارند که در اغلب روزهای سال زیر سایه مناطق بلندتر پنهان می مانند و در واقع نور خورشید به آن ها نمی رسد. حفره Shackleton (با قطری در حدود 19 کیلومتر) که به خوبی در وسط این تصویر نمایان است می تواند مثالی خوبی برای فهم این قضیه باشد. قله‌های هم‌راستا با کناره‌های این دهانه تقریباً همیشه زیر نور آفتاب قرار دارند در حالی که بخش درونی این دهانه در تاریکی همیشگی قرار دارد.

 تصویر فوق که دوربین زاویه دید باز مدارگرد اکتشافی ماه به زمین مخابره کرده است از گردآوری 1700 قطعه عکس گرفته شده از منطقه ای یکسان در قطب جنوب ماه تشکیل شده است. دوربین مدارگرد اکتشافی ماه این عکس را در طی دوره ای 6 ماهه به ثبت رسانده است.

زمین چهره ماه را زشت کرد

محققان دانشگاه کالیفرنیا سانتا کروز اعلام کردند زمین ظاهر واقعی ماه را تخریب کرده زیرا کشش گرانشی سیاره زمین در زمانهای بسیار دور شکل ظاهری ماه را تغییر داده است.

به گزارش خبرگزاری مهر، این پدیده باعث شده که سطح ماه در بخشهای استوایی متورم تر شود که این ویژگی می تواند دلیل مرتفع تر بودن بخشهای دور ماه را نسبت به بخشهای نزدیک آن توضیح دهد.

بخشهای دور افتاده ماه تا به امروز به شکل معمایی ناشناخته باقی مانده اند، این کره به شدت پر حفره از جلگه های آتشفشانی محدودی برخوردار است که این جلگه ها و دشتها همان چهره ای از ماه هستند که انسان با آن آشنا است، به بیانی دیگر این دشتها همان بخش نزدیک ماه هستند.

اکنون محققان آمریکایی بر این باورند که دلیل این تفاوت ارتفاع میان بخشهای مختلف ماه را دریافته اند و زمین را عامل اصلی آن می دانند. طی چهار میلیارد سال پیش، کمی پس از پایان شکل گیری ماه و قبل از سخت شدن آن، پوسته این کره بر روی دریایی از ماگماها شناور بود.

اگر سال 2012 جان سالم به در ببریم، گرفتار 2013 می شویم!

چند وقت پیش، خبری روی بعضی سایت ها منتشر شد مبنی بر این که انفجار خورشیدی در راه است که زندگی را روی زمین فلج می کند اما ابتدا اصل خبر:

با دقت به این دو تصویر نگاه کنید:

به نظر شما این دو تصویر مربوط به چه چیزی یا چه مکانی هستند؟

اشتباه نکنید، این یک مسابقه بیست سوالی نیست، فقط قصد داریم شما را با گوشه کوچکی از عالم بی انتهای کائنات آشنا سازیم پس تنبلی را کنار بگذارید و شروع کنید به حدس زدن!

جنگ میان فضایی‌ها و ربات‌ها

شکست کاسپارف، قهرمان شطرنج را از هوش مصنوعی به خاطر دارید؟ این‌بار رایانه‌ها برای شکست بیگانگان در اولین تورنمنت بازی‌های استراتژیک جمع شده‌اند. آیا رقیب آینده آنها انسان‌ها خواهند بود؟

تانک‌ها به ردیف و در سکوت صف بسته‌اند و همزمان یک سری ابزارهای کوچک تجسس دائم در منطقه گشت می‌زنند. ناگهان دو فضاپیمای بیگانه در آسمان ظاهر می‌شوند و هزاران روبات عنکبوتی از مخفی‌گاه‌ها بیرون می‌آیند. با آغاز نبرد، صفحه نمایش به میدان جنگی تمام‌عیار تبدیل میشود؛ با این تفاوت که این‌بار، این هوش مصنوعی است که به جنگ بیگانه‌ها می‌رود.

یکی از اولین بازی‌هایی بود که رایانه‌ها برای اجرای آن برنامه‌ریزی شدند. برنامه‌نویسی برای این بازی رایانه‌ای در سال‌های دهه 1950 آغاز شد و کمتر از 30 سال بعد توانست برترین شطرنج‌بازان جهان را شکست دهد. پس از آن بازی‌های دیگر و مسابقات تازه‌ای مانند جوپاردی به عرصه این رقابت‌ها وارد شدند.

دن کلین، متخصص هوش مصنوعی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و راهنمای یکی از گروه‌های شرکت‌کننده، می‌گوید: «شطرنج بازی پیچیده‌ای است، چون به آینده‌نگری نیاز دارد. در بعضی بازی‌ها نیز این اطلاعات ناقصند که بازی را پیچیده می‌کنند و گاهی سرعت عمل است که حرف اول را می‌زند. اما در استارکرافت شما به تمامی این مهارت‌ها همزمان نیاز خواهید شد».

 

 12 آبان 1336

 

در سوم نوامبر 1957 ( 12 آبان 1336)، اتحاد جماهیر شوروی سابق ماهواره اسپوتنیک 2 را به همراه مسافر کوچکی راهی فضا کرد. این مسافر کوچک، لایکا سگ 6 کیلوگرمی ماده ای بود که به عنوان نخستین موجود زنده فضانورد جهان، نامش در تاریخ ثبت شد. لایکا، در سفر خود هم مرزهای فضا را درنوردید هم پرواز مداری را تجربه کرد. این پرواز، دومین ماموریت فضایی و اولین تلاش بشر برای فرستادن موجودی جاندار به فضا بود.

به دنبال موفقیت کسب شده در پرتاب اسپوتنیک 1، دولتمردان شوروی سوسیالیستی در صدد آن برآمدند همزمان با چهلمین سالگرد انقلاب بلشویکی روسیه ماموریت فضایی خیره کننده تری را به انجام رسانند. به این ترتیب در نوامبر 1957 اسپوتنیک 2 ، دومین فضاپیمای شوروی ، حامل موجودی زنده از پایگاه فضایی بایکونور به فضا برخاست.

آیا در مریخ آب هست؟

شنهای سرخ رنگی که کاوشگر کوچک ناسا را در مریخ برای همیشه به دام انداخته اند، نتوانسته اند از فعالیتهای علمی این کاوشگر جلوگیری کنند زیرا اسپیریت به تازگی مدارک جدیدی از وجود آب در این سیاره را به زمین ارسال کرده است.

به گزارش خبرگزاری مهر، در تصویر موزاییکی که اسپیریت به زمین ارسال کرده بخشی از خاکی را که در برابر کاوشگر اکتشافی مریخی ناسا، مشهور به اسپیریت قرار دارد نمایان است که پس از چند بار تلاش و رانده شدن به سمت عقب برای نجات یافتن از چنگال شنهای نرم سطح مریخ، به ثبت رسیده است.

درخشش و رنگ خاک تازه ای که در بخش مرکزی تصویر دیده می شود نشان دهنده این واقعیت است که این مواد که تا پیش از این در زیر لایه های سطحی مریخ مخفی شده بودند، غنی از سولفات هستند این الگو نشان می دهد که در گذشته آب از میان خاک به سمت پایین حرکت کرده و سولفاتهای آهن دار را با خود حل کرده و به پایین کشانده است.

اسپیریت کوچک و شجاع در حدود یک سال و نیم است که در میان ماسه های مریخ به دام افتاده و برای نجات خود از این دام سرخ رنگ ناامیدانه چرخها و بازوی روباتیکش را حرکت می دهد.

در این میان با چرخش مداوم چرخهای اسپیریت به منظور آزادی، لایه هایی جدید از خاک مریخ آشکار شدند که بررسی های ساختار این لایه های زیرین با لایه های رویی نشانه هایی جدید از وجود آب در مریخ را افشا کردند.

اسپیریت هنوز درون گودالی از آب نیافتاده است اما الگوی سولفاتهای آهن دار در خاک تازه نشان می دهند ظاهرا این مواد به واسطه نشست مایع به سمت پایین کشیده شده اند.

در صورتی که اسپیریت بتواند زمستان بعدی را تحمل کند، مدت زمانی که این کاوشگر به خواب زمستانی فرو خواهد رفت، می تواند پس از بیداری تحقیقات علمی ارزشمندی را برای زمینیان انجام دهد.

جستجو برای یافتن دنیاهای جدید

در حال حاضر منظومه شمسی جدی ترین حوزه کاوش برای حیات فرازمینی است. کما اینکه اطلاعات ارزشمندی از سیارات همسایه خود داریم. این مسئله مرهون فاصله نسبتاً نزدیک ما با این سیارات است که می توانیم با شیوه‌های کنونی کاوش در فضا، نمونه هایی از این سیارات را به زمین آورده یا آزمایشگاه‌های سیار خود را به آنجا اعزام کنیم. با اینکه 40 سال از اولین قدم انسان بر روی ماه می گذرد، اما هنوز نتوانسته ایم پا بر روی مریخ بگذاریم. (به نظر می رسد وقوع این رویداد دست کم 30 سال دیگر خواهد بود.) بیشتر اجرام منظومه شمسی در منطقه ای خارج از کمربند حیات قرار گرفته اند (کمربند حیات منطقه ای از منظومه شمسی است که به دلیل فاصله مناسب با خورشید دمای متعادلی داشته و آب در آنجا می تواند به شکل مایع باقی بماند. از این رو حیات در این مناطق می تواند تشکیل و تداوم یابد. زمین و مریخ در کمربند حیات قرار دارند.). در این مقاله قصد داریم به بررسی اختر زیست شناختی منظومه شمسی بپردازیم.

جهان در حال انبساط است و به نظر می رسد که سرعت انبساط آن در حال افزایش است. برخی دلیل این افزایش سرعت را معمایی به نام انرژی تاریک می نامند در حالی که برخی دیگر این انرژی را معما نمی دانند. در اینجا به بررسی دلایل این نظریات و بحث های پیرامون آن می پردازیم.

انرژی تاریک یک معما نیست

آیا افزایش سرعت کیهان به این اندازه مهم است؟ برخی از مفسران پاسخشان مثبت است و پاسخ آنها در حل معمایی است به نام انرژی تاریک. آنها بر این عقیده اند که انرژی تاریک مفهومی است که هنوز توسط هیچ نظریه ای تایید نشده است. ما با این نظر مخالفیم به عقیده ما انرژی تاریک سال هاست که توسط نظریه نسبیت عام و ثابت کیهانی تایید شده و مورد استفاده قرار می گیرد.

ثابت کیهانی ماده تاریک سرد مدل کیهان شناختی تقریباً از سوی تمام کیهان شناسان دنیا به عنوان بهترین نظریه بر اساس اطلاعات به دست آمده، شناخته شده است. اما در این نظریه سه ایراد به چشم می خورد که معما را پیچیده تر می کند در اینجا به بررسی این سه ایراد و  دلایل خود برای تشخیص آنها می پردازیم.

اولین ایراد:  ثابت کیهانی موضوعی بود که توسط دانشمندان نسبیت عام و حتی خود انیشتین رد شد. او در ابتدا این ثابت را مطرح کرد اما بعدها آن را بزرگ ترین اشتباه خود نامید. با آنکه طبق نظریه نسبیت عامش جهان ایستا نبود، اما او این موضوع را ندید و از این رو پیش گویی ساده ای را در رابطه با انبساط جهان از دست داد. ثابت کیهانی را نمی توانیم به عنوان عضوی بدانیم که به نسبیت عام اضافه شده زیرا جزئی اصلی و جدایی ناپذیر آن به شمار می آید. ماهیت و مقیاس آن چندان معماگونه تر از ثابت های دیگر در نظریه های بنیادین دیگر نیست.

سیاره مشتری در آسمان ایران

از زمانی که گالیله تلسکوپ خود را متوجه سیاره مشتری کرد و منظومه آن را با چهار قمر بزرگ کشف کرد، انسان شیفته این سیاره درخشان آسمان شد. این شب ها فرصت بسیار مناسبیست تا سیاره مشتری را از هنگام غروب آفتاب تا اواسط شب در آسمان مشاهده کنید.

اگر این شب ها هنگام غروب آفتاب به سمت شرق آسمان نگاه کنید یک ستاره پرنور را می بینید که نوری فراتر از سایر ستارگان در آسمان دارد. این جرم درخشنده یک ستاره نیست بلکه همان سیاره مشتری است که به راحتی می توان آن را در آسمان تشخیص داد. اگر با یک تلسکوپ ساده یا یک دوربین دوچشمی به این سیاره نگاه کنید می توانید 4 قمر معروف آن را نیز ببینید.

مشتری معمولا چهارمین شی درخشان آسمان بعد از خورشید، ماه و سیاره زهره است که با چشم غیر مسلح چون شی پر نور زرد رنگی به نظر می آید. البته در بعضی مواقع سیاره مریخ نیز از مشتری پرنورتر دیده می شود.

روز 30ام شهریور ماه امسال این سیاره به حالت مقابله در آسمان رسید و همچنان در شرایط مساعدی برای مشاهده با چشم غیر مسلح قرار دارد. هنگامی که در آسمان زمین، یک سیاره و خورشید، درست در مقابل هم قرار بگیرند گفته می شود که سیاره در حالت مقابله است. به عبارت علمی تر، مقابله زمانی روی می‌دهد که دو سیاره در یک طرف خورشید به گونه‌ای قرار داشته باشند که مراکز جرم دو سیاره و خورشید روی یک خط قرار گیرد. وقتی سیاره ای در حالت مقابله باشد در نزدیک‌ترین فاصله با زمین قرار دارد و بنابراین اندکی بزرگ‌تر و درخشان‌تر به نظر می‌آید. اگرچه اکنون نزدیک به یک ماه از مقابله مشتری می گذرد اما همچنان علاقه مندان به آسمان می توانند این سیاره را از ابتدا تا اواسط شب به راحتی در آسمان ببینند.

مشتری(برجیس) پنجمین سیاره در منظومه شمسی است که در مداری بیضی شکل به دور خورشید گردش می کند. یک دور کامل مشتری به گرد خورشید معادل 4333 روز زمینی و یا تقریبا 12 سال زمینی است. برجیس سریع تر از دیگر سیارات به دور خود می چرخد به طوری که یک روز در مشتری معادل 9 ساعت و 56 دقیقه می باشد!

نشانه ای از حیات در مریخ

یکی از عجیب‌ترین نکاتی که ذهن دانشمندان را در سال‌های اخیر به خود مشغول کرده است، چرخه تناوبی تولید و ناپدیدشدن گاز متان در سطح مریخ در طول سال است به طوری‌که در این سیاره به طرز عجیبی گاز متان تولید و ناپدید می‌شود.

دانشمندانی که مریخ و تغییرات جوی آن را به عنوان یک حرفه زیرنظر دارند، متوجه شده‌اند که تمرکز گاز متان نه تنها در نقاط مختلف آن متفاوت است بلکه در فصول گوناگون سال نیز در نوسان است. مطالعه‌ای که گروهی از دانشمندان در ایتالیا روی این چرخه به ظاهر عجیب داشته‌اند، نشان از آن دارد که در طول یک سال مریخی، متانی که در سطح این سیاره بزرگ تولید شده است از بین می‌رود. این بررسی که نتایج آن شگفتی دانشمندان را به همراه داشته است، با استفاده از فناوری‌های نوینی از جمله مدارگرد اکتشافی مریخ متعلق به ناسا صورت گرفته است.

 کشف فضایی ها تا 8 ماه دیگر

خبر آنلاین: مدت‌هاست که امکانات متفاوت سازمان‌های مختلف فضایی، در تلاش هستند تا سیاره‌ای را پیدا کنند که شرایطی مشابه زمین داشته باشد. دانشمندان باور دارند که خارج از منظومه شمسی ما،‌ چنین سیاره‌ای وجود دارد و اگر این‌طور باشد،‌ احتمال این که موجودات زنده‌ای هم روی آن زندگی کنند هست. تلاش برای یافتن بیگانه‌های فضایی هنوز به نتیجه نرسیده، ‌اما به نظر می‌رسد به مرحله‌ای رسیده‌ایم که همه چیز مهیا است و زمان زیادی تا رسیدن به نتیجه نمانده است. دست کم دو تن از اساتید دانشگاه‌های هاروارد و کالیفرنیا چنین باوری دارند.

بر اساس گزارش پاپ‌ساینس،‌ آن‌ها حتی تاریخ رسیدن به نتیجه را هم تخمین زده‌اند:‌ ماه مه سال 2011/ اردیبهشت سال 1390.

اما آن‌ها چه طور به چنین تاریخی رسیده‌اند؟‌ ظاهرا محاسبات آن‌ها پیچیده‌تر از آن است که بتوان در یک گزارش آن‌ها را مطرح کرد، اما به گفته خودشان، ‌آن‌ها از اطلاعات مشاهده‌گرهایی مانند فضاپیمای کپلر ناسا استفاده کرده‌اند. آن‌ها از این طریق یک ضریب قابل سکونت بودن درست کرده‌اند، ضریبی که بر اساس داده‌هایی مانند دما و جرم سیاره،‌ مشخص می‌کند که چه‌قدر احتمال وجود حیات روی آن وجود دارد.

تا به حال سیاره‌های دوردست زیادی کشف شده‌اند. بسیاری از آن‌ها غول‌های گازی بوده‌اند و برخی هم صخره‌های یخ‌زده کوچک بوده‌اند. به اعتقاد محققین، ‌هر چه سیاره‌های بیشتری کشف می‌شوند،‌ شانس رسیدن به سیاره‌ای که شرایط مشابه زمین داشته باشد بالاتر می‌رود.

البته بسته به این که یافته‌ها چه‌طور پردازش و ارزش‌گذاری شوند، می‌توان نگاه‌ها و پیش‌بینی‌های متفاوتی داشت. با دید بلندمدت،  تا سال 2013/ 1392 با احتمال 66 درصد و تا سال 2020/ 1399 با احتمال 75 درصد چنین سیاره‌ای پیدا خواهد شد.

اما تاریخ میانگین معمولا زودتر است. تا جایی که در پیش‌بینی اخیر به نیمه اول سال 2011 که تا سه ماه دیگر آغاز می‌شود رسیده است. حتی این محققین باور دارند که تاریخ رسیدن به کشفی که سال‌ها منتظرش بودیم،‌ 8 ماه دیگر،‌ یعنی ماه مه 2011/ اردیبهشت 1390 خواهد بود. ادعای بزرگ،‌ جذاب و هیجان‌انگیزی است، نه؟

با دقت به این دو تصویر نگاه کنید:

به نظر شما این دو تصویر مربوط به چه چیزی یا چه مکانی هستند؟

اشتباه نکنید، این یک مسابقه بیست سوالی نیست، فقط قصد داریم شما را با گوشه کوچکی از عالم بی انتهای کائنات آشنا سازیم. پس تنبلی را کنار بگذارید و شروع کنید به حدس زدن!

لطفا قبل از خواندن شرح کامل تصاویر، حدس های خود را در قسمت نظرات وارد کنید تا ما و دیگران با تراوشات ذهنی شما بیشتر آشنا شویم!

قوانین فیزیک در کل جهان ثابت نیست

گروهی از اخترفیزیکدانان استرالیایی و انگلیسی شواهدی را کشف کرده اند که نشان می دهند قوانین فیزیک از نقطه ای به نقطه ای دیگر از جهان هستی تغییر می کند.

به گزارش خبرگزاری مهر، تیمی از محققان دانشگاه نیو سوث ولز، سوئین برن و کمبریج گزارشی از این کشف را برای انتشار در نشریه Physical Review Letters آماده کرده اند. این گزارش توضیح می دهد چگونه یکی از کمیتهای ثابت فرض شده طبیعت، دیگر به هیچ وجه ثابت نیست و در عوض این عدد جادویی که به آلفا شهرت دارد در نقاط مختلف جهان متغیر است.

جان وب پروفسور دانشگاه نیو ساوث ولز می گوید: پس از اندازه گیری آلفا در حدود 300 کهکشان دور افتاده این واقعیت آشکار شد: مقدار این عدد جادویی که میزان قدرت الکترومغناطیس را تعیین می کند در همه جای جهان مانند زمین یکسان نیست و به نظر می رسد این مقدار در امتداد محوری برتر در سرتاسر جهان تغییر می کند.

شاید همه ما درباره موجودات فضایی بارها شنیده باشیم یا در بحث‌های مختلف فکر کرده باشیم که اگر زمانی ما با موجودات هوشمندی برخورد کنیم چه اتفاقی خواهد افتاد اما وقتی فردی مانند استفان هاوکینگ که این روزها به نمادی برای علم مدرن تبدیل شده است درباره این موضوع هشدار می‌دهد حداقل حسنش این است که افراد به فکر فرو می‌روند و درباره این موضوع بیشتر فکر می‌کنند و برای مدتی چنین موضوعی از حاشیه به متن بحث‌های رسانه‌ای و مردمی کشیده می‌شود. هاوکینگ در سخنرانی‌های ترویجی متعددش درباره موضوعات مختلف پیش روی بشر هشدارهایی ارائه می‌کند که بحثی را در جامعه باعث می‌شود.

یکی از جدیدترین بحث‌های او در این باره بود که انسان اگر می‌خواهد از خطر انقراض جان سالم به در ببرد چاره‌ای جز ترک سیاره مادری ندارد. آیا این هشداری فانتزی است؟ یا واقعیتی در آن نهفته است؟ چه چیزی باعث شده این دانشمند نتیجه بگیرد که ماندن روی زمین به معنی انقراض بشر خواهد بود. موارد زیر شاید برخی از این دلایل و همچنین مقاصد احتمالی انسان در سفر به دشت ستاره‌ها باشد.

با دقت به این دو تصویر نگاه کنید:

به نظر شما این دو تصویر مربوط به چه چیزی یا چه مکانی هستند؟

اشتباه نکنید، این یک مسابقه بیست سوالی نیست، فقط قصد داریم شما را با گوشه کوچکی از عالم بی انتهای کائنات آشنا سازیم پس تنبلی را کنار بگذارید و شروع کنید به حدس زدن!

لطفا قبل از خواندن شرح کامل تصاویر، حدس های خود را در قسمت نظرات وارد کنید تا ما و دیگران با تراوشات ذهنی شما بیشتر آشنا شویم!

به نظر شما چرا در تصویر زیر یک پرتو قوی لیزر به مرکز کهکشان تابانده شده است؟ خوشبختانه این تابش قدم اول برای جنگ میان ستارگان نیست! بلکه ستاره شناسان در سایت تلسکوپ بزرگVLT سعی در اندازه گیری بیشترین تغییرات اتمسفر زمین دارند. عکس اتمهای برانگیخته شده در لایه های بالایی جو که همانند یک ستاره مصنوعی می درخشد امکان اندازه گیری سریع تغییرات جوی را برای  ستاره شناسان فراهم می کند.

به گزارش خبرآنلاین، ستاره‌شناسان با استفاده از تلسکوپ وی.ال.تی رصدخانه جنوبی اروپا در شیلی باریکه‌های لیزر را به درون جو فرستاده‌اند تا در آسمان ستاره مصنوعی درست کنند. اما این کار به چه دردی می‌خورد؟

درخشش ایجاد شده به عنوان مرجعی برای تنظیم ابزارهای تصویربرداری رصدخانه‌های بزرگ به کار می‌رود و باعث می‌شود که تصاویری با وضوح عالی و با کیفیت مشابه تلسکوپ فضایی هابل از اجرام فضایی تهیه شود. واقعیت این است که اغتشاشات جو زمین باعث می‌شود که تصاویر تلسکوپ‌های زمینی فاقد شفافیت کامل باشند و قدری کدر ثبت شوند، اما این روش به ستاره‌شناسان کمک می‌کند که این تاثیرات را از بین ببرند.

فرانک درک و همکارانش در سال 1960 در پروژه‌ای به نام اُزما کار می‌کردند که عجیبترین هدف آن روزگاران را تعقیب می‌کرد. آنها به دنبال سیگنالهای رادیویی بودند که حدس می‌زنند موجودات فضایی مشتاق ارتباط، برایشان ارسال خواهند کرد.

فرانک درک مدیر مرکز کارل ساگان در موسسه SETI می باشد که در کالیفرنیای آمریکا واقع شده است. او پایه‌گذار پروژه اُزما بود که در آن به دنبال امواج رادیویی گسیل شده از موجودات هوشمند فرازمینی به دو ستاره Tau Ceti و Epsilon Eridani گوش فرا می‌دادند.

این دو ستاره در فاصله تقریبی 12 سال نوری از زمین قرار داشته و تقریباً هم سن خورشید می‌باشند.

پروژه مذکور نام خود را از سرزمین افسانه ای اُز (land of Oz) در داستان معروفی به همین نام از "اِل فرانک باوم" گرفته است. سرزمینی که در دوردستها واقع شده، خیلی سخت می توان به آنجا رسید و جمعیت ساکن در آن از موجودات عجیبی تشکیل شده که برای ما نامأنوس هستند.

از آوریل تا جولای سال 1960 گیرنده‌های آنتن 28 متری رادیوتلسکوپ این پروژه به مدت 6 ساعت در روز  روی فرکانس 1420 مگاهرتز که و طول موج 21 سانتیمتر نتظیم می‌شد. این مشخصات تابشی اتم سرد هیدروژن است.  آنها به دنبال سیگنالهایی هوشمند بودند که حدس می‌ زنند موجودات فرازمینی مشتاق ارتباط برایشان ارسال خواهند کرد. پس از پایان این پروژه دانشمندان شروع به فکر کردن درباره احتمال یافتن موجودات فضایی در جایی فرای زمین نمودند. این ایده که آن روزها خنده‌دار به نظر می رسید و ایده‌های جدید فراوانی که بعدها به آن اضافه شد، زمینه‌ تحقیقات مفصل آتی بشر را برای یافتن حیات در جهان، محیا نمود.

مصاحبه‌ای که در ادامه می‌خوانید حاصل گپ دوستانه فرانک درک  با ریچارد فیشر، نویسنده مجله نیوساینتیست به مناسبت پنجاه سالگی این کوشش می‌باشد. این مصاحبه توسط دانش فضایی  به صورت آزاد ترجمه شده است.

زمین واقعا گرد است؟

گمان می کنم خیلی خیلی کم اند کسانی که خودشان گرد بودن زمین را شخصاً تحقیق کرده باشند. البته نگاه کردن به ماکت کره ی زمین که روی تاقچه گذاشته اید یا زل زدن به عکس هایی که آپولو از زمین گرفته است مسلماً اسمش تحقیق نیست.

این جور چیزها شواهد دست دومی اند که در هر دادگاهی جایشان مستقیماً در سبد باطله است. وقتی فکرش را بکنید می بینید که بیشتر ما صرفاً شنیده هامان را باور می کنیم. در هر حال گرد بودن یا تخت بودن زمین مسئله ی مرگ و زندگی نیست مگر آن که دست بر قضا ساکن لبه هایش باشید! چند سال پیش یک باره در عین تأسف متوجه شدم که خودم هم با قطعیت نمی دانم که زمین گرد است یا تخت.

در تاریخ مکتوب، ارسطو نخستین کسی است که برای گرد بودن زمین دلیل آورده است. او در این باره استدلال های مختلفی را به کار گرفته است تا به احتمال زیاد بتواند دیگران را هم مثل خودش متقاعد کند. بسیاری از مردم، نوزده قرن تمام، به هر آنچه ارسطو گفته بود ایمان داشتند.

رد یک چکمه بر مریخ

انگار مریخ نمی خواهد دست از سر بشر بردارد یا به عبارت دیگر ما انسان ها نمی خواهیم دست از سر این سیاره سرخ برداریم! هنوز مدتی از ماجرای 5 شهریور و شایعه معروف آن درباره مریخ نمی گذرد که باز هم این سیاره خبرساز شده و دوباره شایعه سازی درباره آن آغاز گردیده است.

فضاپیمای وایکینگ ناسا در سال 1976 تصاویری شگفت انگیز از منطقه ای در مریخ به ثبت رساند که در آن ساختاری مشابه صورت انسان به چشم می خورد. از آن زمان نظریه های بحث برانگیزی برای توضیح و توجیه چنین ساختاری بر روی مریخ ارائه می شدند نظریه هایی مانند اینکه این ساختار اثباتی بر وجود مریخی ها است و ناسا و دولت آمریکا از حضور این موجودات آگاه بوده اند و آن را پنهان می کرده اند. اما در نهایت با عکس برداری های مجدد و تحلیل داده های ارسال شده مشخص شد این چهره بر روی مریخ تنها یک تپه سنگی در منطقه "سیدونیا" بوده است که با توجه به جهت قرار گرفتن سایه ها به طور اتفاقی مانند صورت انسان جلوه کرده است.

حال دوباره تاریخ تکرار شده است و تصاویر ارسالی از مریخ، گودالی را نشان می دهند که مانند رد یک چکمه بزرگ بر روی مریخ است.

با دقت به این دو تصویر نگاه کنید:

به نظر شما این دو تصویر مربوط به چه چیزی یا چه مکانی هستند؟

اشتباه نکنید، این یک مسابقه بیست سوالی نیست، فقط قصد داریم شما را با گوشه کوچکی از عالم بی انتهای کائنات آشنا سازیم پس تنبلی را کنار بگذارید و شروع کنید به حدس زدن!

لطفا قبل از خواندن شرح کامل تصاویر، حدس های خود را در قسمت نظرات وارد کنید تا ما و دیگران با تراوشات ذهنی شما بیشتر آشنا شویم!

 زهره و میزبانی از حیات

فضاپیمای سریع السیر زهره (Venus Express)، که متعلق به سازمان فضایی اروپا (اسا) است، به دانشمندان علوم سیاره ای امکان می دهد که درباره ی این که آیا سیاره ی زهره زمانی اقیانوس داشته است یا خیر تحقیق کنند. اگر چنین بوده باشد، شاید این سیاره هم زمانی مانند زمین میزبان حیات بوده است.

این روزها زمین و زهره کاملاً متفاوت از یکدیگر به نظر می رسند. زمین سیاره ای سرسبز، معتدل و سرشار از حیات است در حالی که زهره جهنمی وحشتناک است که سطح آن در دمایی بالاتر از فِر آشپزخانه برشته می شود! با این حال، هر دو سیاره شباهت های چشمگیری نیز دارند. هر دو آن ها اندازه ای تقریباً یکسان دارند و امروز، به برکت وجود مدار گرد سریع السیر زهره، دانشمندان علوم سیاره ای متوجه دیگر شباهت های این دو سیاره شده اند.

ترکیب اصلی زهره و زمین بسیار شبیه یکدیگر است اما یک تفاوت مهم وجود دارد؛ این که زهره مقدار بسیار کمی آب دارد. اگر حجم اقیانوس های زمین به طور یکنواخت در سرتاسر آن گسترده می شد، لایه ای به قطر 3 کیلومتر ایجاد می کرد. اگر شما حجم بخار آب موجود در جوّ زهره را فشرده و این آب را بر سطح آن پراکنده کنید، لایه ای به قطر 3 سانتی متر ایجاد خواهد کرد.

وضعیت ماه

وضعیت آسمان این هفته را با بررسی حرکت ماه در آسمان آغاز می‌کنیم. در طول چند روز گذشته، به تدریج بر قسمت روشن ماه افزوده شد تا این‌که در ساعت 21:35 دوم شهریور به وضعیت ماه کامل (بدر) رسید. در این روز، ماه نصف مدار خود به دور زمین را طی کرده بود و کل قرص روشن آن رو به زمین قرار گرفت. پس از آن، قرص ماه به تدریج رو به کاهش است و در نزدیکی سیاره پرنور مشتری دیده می‌شود. توجه داشته باشید که این شب ها ماه بعد از غروب خورشید طلوع می کند.

وضعیت سیارات

عطارد / تیر: پس از غروب خورشید، در ارتفاع بسیار کمی از افق قرار دارد و روشنایی ناشی از پرتوهای خورشید مانع از مشاهده آن می‌شود.

زهره / ناهید: پس از غروب خورشید، در کنار سیاره مریخ و البته پرنورتر از آن در افق غربی قابل مشاهده است. اگر با تلسکوپ به سیاره زهره نگاه کنید، نصف قرص آن را روشن می‌بینید (شبیه شکل ماه در شب هفتم). در واقع به دلیل جابه جایی سیارات داخلی و تغییر زاویه آنها نسبت به خورشید و زمین، آنها نیز مانند ماه دارای اهله هستند.

مریخ / بهرام: در ابتدای شب در غرب آسمان قرار دارد. طی شب‌های بعد، از سیاره زهره عقب می‌ماند.

مشتری / برجیس: تقریبا اوایل شب از افق شرقی طلوع می‌کند و تا صبح در آسمان قرار دارد.

زحل / کیوان: پس از غروب خورشید در غرب آسمان و پایین تر از سیارات مریخ و زهره قرار دارد.

آشنایی با یک اصطلاح:

حرکت رجعی سیارات

سیارات را می‌توان به دو گروه سیارات داخلی و خارجی تقسیم ‌کرد. سیارات عطارد و زهره، داخلی هستند چرا که مدار گردش آنها در داخل مدار زمین واقع است. بقیه سیارات یعنی مریخ، مشتری، زحل و ... سیارات خارجی هستند که مدارشان فراتر از مدار زمین می‌باشد. برای یک ناظر زمینی سیارات خارجی می‌توانند در موقعیتی قرار بگیرند که زمین بین آنها و خورشید واقع شود که به این حالت مقابله می‌گویند. به هنگام مقابله، سیاره خارجی حداقل فاصله را از زمین خواهد داشت و ناظر آن را در حداکثر نورانیت خود خواهد دید. در این حالت، سیاره با غروب خورشید، در افق شرق طلوع و با طلوع خورشید، در افق غرب غروب می‌کند. برای مثال حرکت عادی مریخ در آسمان از شرق به غرب است، ولی در حالت مقابله برای مدت کوتاهی متوقف می‌شود سپس حرکتش معکوس شده و برای زمان محدودی حرکت برگشتی (رجعی) را از خود نشان می‌دهد. بعد از آن مجدداً متوقف شده و سپس حرکت قبلی خود را در پیش می‌گیرد. در این شب ها، سیاره مشتری در حال تکمیل حرکت رجعی خود است. این نوع حرکات غیرمعمول سیارات خارجی و خصوصاً مریخ برای ستاره شناسان گذشته عجیب و مایوس‌کننده بود، چرا که با نظریات منظومه‌ای آن دوران مغایرت داشت.

به نقل از: خبرآنلاین

جمعه شب، سه ماه در آسمان؟

ما که گیج شدیم، جریان چیست؟!

ماجرا بر می گردد به نوشته ای که چند وقتی است ایمیل به ایمیل به تمام نقاط کره زمین و به زبان های مختلف فرستاده می شود. در این ایمیل که متن آن را در زیر مشاهده می کنید گفته شده است در روز 27 آگوست (مطابق با 5 شهریور) سیاره مریخ به اندازه ماه در آسمان رویت خواهد شد.

در این نوشته قصد داریم این ادعا را که بسیاری آن را باور کرده اند مورد بررسی قرار دهیم.

متن ایمیل فرستاده شده:

این روز را بخاطر بسپارید! 

کره مریخ  به بالاترین درجه درخشش در آسمان شب در 5 شهریور خواهد رسید

و به اندازه کره ماه تمام بزرگ با چشم غیر مسلح  به نظر خواهد رسید

این وقتی است که در روز 5 شهریور کره مریخ  به فاصله  34.6 مایلی خود به زمین میرسد.

حتما در راس ساعت 12:30  بعد از ظهر ( نیمه شب) آسمان را تماشا کنید .

به نظر خواهد رسید که آسمان  دو ماه دارد !!!

این امر 1200 سال دیگر دوباره اتفاق خواهد افتاد

این لحظه  را با دوستان خود شریک شوید  زیرا هیچکس زنده ای دوباره این اتفاق را نخواهد دید.

زحل، ارباب حلقه ها

در مطالب پیش، درباره سیارات عطارد، زهره، مریخ و مشتری توضیحاتی را مطرح کردیم و اکنون به سراغ ارباب حلقه ها در منظومه شمسی یعنی سیاره زحل می رویم.

زحل که بعد از مشتری بزرگترین سیاره در منظومه شمسی به حساب می آید دارای هفت حلقه مسطح به دور خود است. این هفت حلقه در واقع شامل تعداد زیادی حلقه های باریک است که با ذرات یخی درست شده اند. این حلقه ها زحل را به یکی از زیباترین اجرام آسمان در منظومه شمسی تبدیل کرده اند. به جز زحل، سیارات مشتری، نپتون و اورانوس نیز دارای حلقه هایی هستند که نسبت به حلقه های زحل بسیار کم نورترند.

قطر زحل در استوا 120.540 کیلومتر، تقریبا 10 برابر قطر زمین است. این سیاره از زمین با چشم غیر مسلح قابل رویت است و البته حلقه های آن دیده نمی شوند. زحل آخرین سیاره ای بود که ستاره شناسان باستان موفق به کشف آن شده بودند. این سیاره به مناسبت خدای کشاورزی رومیان، ساترن نام گرفت.

زحل در مداری بیضی شکل به دور خورشید در حرکت است. بیشترین فاصله آن از خورشید 1.514.500.000 کیلومتر و کمترین فاصله آن 1.352.550.000 کیلومتر است. یک سال در زحل معادل 10.759 روز و یا 5/29 سال زمینی است.

بعد از مشتری، زحل سریعترین گردش وضعی در بین سیارات دیگر منظومه شمسی را دارد. یکبار گردش این سیاره به دور خود تنها 10 ساعت و 39 دقیقه به طول می انجامد. به دلیل این حرکت گردشی سریع، قطر استوایی این سیاره 13.000 کیلومتر از قطر قطبی آن بیشتر است.

تصویری از مرگ یک ستاره

ستاره شناسان موفق شدند با استفاده از تلسکوپ غول پیکر VLT رصدخانه شیلی در آسمان نیمکره جنوبی، طی رصدهای مداوم در منطقه ی ابر ماژلانی بزرگ، برای نخستین بار تصویری سه بعدی را از اتفاقات پس از انفجار ابرنواختری عظیم با نام SN1987A ثبت کنند.

ستارگان نیز مانند تمام موجودات زنده تولد، زندگی و مرگ را تجربه می کنند. خورشید این تنها ستاره ی منظومه ی ما در دسته ی ستارگان متوسط کوچک به شمار می رود که همین امر سبب می شود هنگام مرگ، به غول سرخی تبدیل شود و ازاین طریق به ملاقات مرگ برود.

ستارگان بی شماری در کیهان وجود دارند که ده ها، صدها و بلکه هزاران بار بزرگتر از خورشید هستند. این ستاره های عظیم مرگی کاملا متفاوت از هم نوعان کوچک خود را تجربه می کنند و با انفجاری بزرگ مواد خود را فروریزش می کنند وطی این عمل از بین می روند، به مرگ اینگونه ستارگان به اصطلاح "انفجار ابر نواختری" می گوییم.

راه حلی برای ایستگاه فضایی

تنها 10سال به بازنشستگی ایستگاه فضایی باقی‌مانده است. آیا ناسا می‌تواند با استفاده از قطعات این ایستگاه برای سفر به خرده‌سیارک‌ها شانس تازه‌ای برای ادامه فعالیت فضایی به ISS بدهد؟

ایستگاه فضایی بین‌المللی «ISS» بیش از یک‌دهه است که بی‌وقفه در ارتفاع 400 کیلومتری بالای زمین به دور آن می‌چرخد. این پایگاه فضایی 100میلیارد دلاری که با تلاش مشترک بیش از 15 کشور دنیا تقریبا تکمیل شده، تنها 10 سال دیگر بازنشسته خواهد شد. شاید بحث بر سر بودجه سفرهای فضایی این شانس را به ISS بدهد که بتواند پس از بازنشستگی نیز افق‌های تازه‌ای را در فضا تجربه کند.

ناسا در حال حاضر طرح جدیدی برای سفر به کره ماه ندارد. کاخ سفید از این سازمان خواسته به جای سفر مجدد پیش‌بینی‌شده در سال 2020/1399 به ماه، فضاپیمایی را 5سال بعد از آن به یک خرده‌سیارک بفرستد. باید جزئیات این سفر بررسی و چگونگی آن ارزیابی شود. به همین دلیل ناسا با کنفرانس دو روزه‌ای در سه‌شنبه و چهارشنبه‌ای که گذشت به این مسئله پرداخته است.

ترمیم لایه ازن به‌کمک رعد و برق

شاید برایتان جالب باشد بدانید که در برخی مناطق زمین گاهی در هر ثانیه بیش از 100 رعد و برق در آسمان ایجاد می‌شود که پس از هر رعد و برق حجم قابل توجهی از گاز ازن در جو زمین آزاد خواهد شد.

محققان پروژه ماهواره THEMIS به تازگی دریافته اند انرژی فراوانی که از خورشید به اتمسفر زمین وارد می شود می تواند منجر به پدیده ای به نام "فضالرزه" در لایه های بالایی اتمسفر زمین شود.

به گزارش خبرگزاری مهر، خورشید می تواند به اندازه ای به میدان مغناطیسی زمین انرژی وارد کند که در لایه بالایی اتمسفر این سیاره "فضالرزه" رخ دهد. این پدیده فضایی که در اصل ارتعاشی شدید در میدان مغناطیسی زمین است می تواند بر روی شفق های قطبی تاثیر گذار بوده و منجر به تولید "گردبادهای فضایی" شود که از توانایی تخریب شبکه های نیرو بر روی زمین برخوردارند.

به طور کلی خطوط میدان مغناطیسی زمین را می توان به رشته های لاستیکی تشبیه کرد که توسط بادهای خورشیدی که از ذرات باردار متحرک در تمامی جهات تشکیل شده اند، ارتجاع پیدا می کنند. دنباله میدان مغناطیسی بخشی از میدان است که مانند یک بادسنج توسط بمبارانهای خورشیدی منبسط می شود.

ستاره شناسان توانستند برای نخستین بار با استفاده از چند ابزار قدرتمند از جمله تلسکوپ فضایی اسپیتزر، تلسکوپ زیرمیلیمتری آپکس و سه دستگاه تداخل سنج تلسکوپ VLT واقع در شیلی و ترکیب آنها با دستگاه آمبر، در محدوده ی آسمان نیمکره جنوبی لحظه ی تولد ستاره  IRAS 13481-6124 را از میان یک دیسک عظیم محتوی گاز و گرد و غبار آشکار کنند.

این ستاره ی عظیم با جرمی در حدود 20 برابر جرم خورشید در فاصله ی 10 هزار سال نوری از ما در صورت فلکی قنطورس قرار گرفته است.

دیسک های عظیم ستاره ای تاکنون تنها به عنوان یک عنصر سازنده در فرآیند تشکیل ستارگان کم جرم از جمله خورشید به شمار می رفتند که اکنون با مشاهدات و بررسی های انجام شده در این پروژه ثابت شد که این دیسک ها نه تنها در تولد ستارگانی با جرم کوچک و حتی متوسط، بلکه در زایش ستارگانی با جرم عظیم (ده ها برابر بزرگتر از خورشید) نیز نقش دارند.

در مطلب گذشته به بیان توضیحاتی کلی پیرامون ستاره قطبی پرداختیم و مطرح کردیم که این ستاره از نوع ستارگان قیفاووسی است. بر اساس مشاهدات دانشمندان، افزایش و کاهش نور ستاره قطبی سیری نزولی را در پیش گرفته بود و همین امر باعث شد گروهی به سرپرستی یک ستاره شناس کانادایی به نام دان فرنای پیش بینی کنند که در سال 1994 ستاره ای ثابت خواهد شد.

اما پیش بینی به حقیقت نپیوست. نه تنها ستاره قطبی به ضربان ادامه داد، بلکه بر شدت این ضربان ها هم اضافه شد و بعد از نوسان ناچیز با قدر 02/0 در اوایل 1990 نور این ستاره اکنون از مقدار  قدر 03/0 تا 05/0 در نوسان است.

دانشمندان آمریکایی اعلام کردند سیاره زمین به زودی تحت تاثیر انفجار ستاره ای در فاصله سه هزار سال نوری قرار گرفته و دچار آسیبهایی خواهد شد. این ستاره که T Pixidis نام دارد در حال ایجاد انفجار خودساخته ای با قدرتی برابر 200 میلیارد میلیارد میلیارد مگاتن تی ان تی است. با وجود اینکه این ستاره در حدود سه هزار و 260 سال نوری از زمین فاصله دارد، فاصله ای که در مقیاسهای کهکشانی کاملا ناچیز به شمار می رود انفجار اتمی به وجود آمده می تواند لایه ازون سیاره زمین را از هم بشکافد.اخترشناسان دانشگاه ویلانوا در فیلادلفیا اعلام کردند ماهواره IUE نشان داده است ستاره T Pyxidis در واقع دو ستاره است که یکی از آنها یک کوتوله سفید در حال مکیدن گاز به داخل بوده و روز به روز بزرگتر می شود، زمانی که این ستاره به اندازه کافی بزرگ شود، انفجار مهیب رخ خواهد داد.

انفجار به وجود آمده به اندازه ای درخشان خواهد بود که نور آن با نور تمامی ستاره های کهکشان راه شیری در کنار یکدیگر برابری می کند. تلسکوپ هابل نیز از این ستاره در حالی که خود را با انجام انفجارهای کوچکی برای انفجار بزرگ آماده می کند عکسبرداری کرده است. این انفجارهای کوچک از سال 1890 هر بیست سال یک بار رخ داده اند اما از سال 1967 به بعد متوقف شدند.

بر اساس گزارش تلگراف و به گفته اخترشناسان بنابراین زمان انفجار بعدی این ستاره در حدود بیست سال به تعویق افتاده است. به گفته رابین اسکاژل نایب رئیس انجمن اخترشناسی عمومی این ستاره به طور حتم به زودی به یک ابرنواختر تبدیل خواهد شد، اما این "به زودی" بسیار دورتر از چیزی است که بخواهد انسانها را دچار کابوسهای شبانه کند.

منبع اصلی: خبرگزاری مهر

منبع: www.noojum.com

اخترشناسان اعلام کردند موفق به یافتن ستاره ای جدید شده اند، ستاره ای عظیم که بیشتر به هیولایی کیهانی شباهت دارد و خورشید در برابرش تنها یک جرم کوتوله سرد به نظر می آید.

به گزارش خبرگزاری مهر، احتمال می رود این ستاره عظیم الجثه با از دست دادن جرمش از زمان تولد تا به حال به جرمی 265 برابر خورشید رسیده باشد زیرا جرم این ستاره در اوایل دوران زندگی در حدود 320 برابر خورشید تخمین زده شده است.

این کشف می تواند منجر به بازنویسی قوانین فیزیک ستاره ای شود، قوانینی که بر اساس آنها ستاره هایی با چنین عظمت از ثبات کافی برای ادامه بقا برخوردار نیستند.

پاندول

گالیلئو گالیله در سال 1564 در ایتالیا به دنیا آمد. او به همراه خانواده اش در شهر پیزا زندگی می کرد. این شهر در شمال ایتالیا نزدیک دریا واقع است. وی دو برادر و چهار خواهر داشت و بزرگ ترین فرزند خانواده بود. در 1572به مدرسه رفت. پدرش اصرار داشت که او تمام تلاش خود را به کار گیرد و در آینده یک پزشک شود. گالیله باهوش ترین شاگرد کلاس بود؛ او کارهای عملی را به خوبی انجام می داد. نقاشی کردن تصاویر را دوست می داشت و از نواختن موسیقی لذت می برد. گاهی نیز برای خود اسباب بازی های خاصی می ساخت. مثلاً ماشین کوچکی که می توانست اشیای سنگین را از زمین بلند کند.